Od 8-bitowych rejestrów MOS 6502, przez potęgę GameCube'a, aż po hybrydową architekturę Tegra. Kompletne zestawienie systemów stacjonarnych i przenośnych.
Certyfikat Konsolowy
Ekspert Big N
Thank you Mario but our Princess is in another castle!
Nintendo od zawsze podążało własną ścieżką inżynieryjną, kierując się filozofią Gunpei Yokoi: "Lateral Thinking with Withered Technology" (myślenie lateralne z dojrzałą technologią). Zamiast ścigać się na surową moc, skupiali się na innowacyjnych interfejsach i stabilnych architekturach.
Warto docenić fakt, że Nintendo potrafiło wycisnąć niesamowite efekty z teoretycznie słabszych podzespołów (jak w przypadku SNESa i koprocesorów w kartridżach).
Pierwsze kroki Nintendo w domach. Seria pięciu dedykowanych konsol. Najpopularniejsza, Color TV-Game 6, opierała się na twardej logice układów scalonych Mitsubishi, oferując warianty gry Light Tennis (Pong).
Geniusz Gunpei Yokoi. Wykorzystanie tanich procesorów 4-bitowych z kalkulatorów i segmentowych ekranów LCD. To tutaj narodził się D-pad (krzyżak), który stał się standardem w branży.
Architektura oparta na procesorze Ricoh 2A03. Kluczowym elementem był układ PPU (Picture Processing Unit), który sprzętowo obsługiwał sprite'y i tła, co pozwoliło na płynny scrolling w grach takich jak Super Mario Bros.
Procesor Sharp LR35902 (hybryda Z80 i 8080). Mimo braku podświetlenia i 4 odcieni szarości, system wygrał z konkurencją (Game Gear, Lynx) dzięki optymalnemu zarządzaniu energią i potężnej bibliotece gier.
Era 16-bitowa. Procesor Ricoh 5A22. Konsola słynęła z Mode 7 oraz możliwości rozszerzania architektury poprzez chipy w kartridżach, jak np. Super FX (RISC) do obliczeń 3D w Star Fox.
Eksperymentalny system 32-bitowy (procesor NEC V810). Wykorzystywał lustra oscylujące i czerwone diody LED do oszukania ludzkiego oka i stworzenia efektu głębi. Pierwsza próba VR w wykonaniu Nintendo.
Potęga 64 bitów. Wykorzystanie procesora MIPS R4300i oraz koprocesora RCP od SGI. Brak CD-ROMu wymusił na inżynierach stosowanie zaawansowanych technik kompresji danych w kartridżach.
Ewolucja klasyka. Podwojona prędkość zegara (8.4 MHz) i dodanie wsparcia dla palety 32,768 kolorów. Wprowadzenie portu podczerwieni do bezprzewodowej komunikacji między konsolami.
Skok w 32 bity. Wykorzystanie procesora ARM7TDMI pozwoliło na tworzenie gier o jakości przewyższającej SNES-a. Architektura ta wprowadziła tryb Thumb (16-bitowe instrukcje), co drastycznie zwiększyło gęstość kodu w ograniczonej pamięci kartridży.
Potęga w kostce. Procesor IBM Gekko (PowerPC) oraz układ graficzny Flipper od ATI. Dzięki zastosowaniu pamięci 1T-SRAM o zerowych opóźnieniach, konsola oferowała niesamowitą wydajność, rywalizując bezpośrednio z najmocniejszymi sprzętami tamtej generacji.
Innowacja dwóch ekranów. Architektura dwuprocesorowa: ARM946E-S (główny) oraz ARM7TDMI (dźwięk/wsparcie GBA). Wprowadzenie ekranu dotykowego zmieniło sposób projektowania gier.
Rozwinięcie architektury GameCube (procesor Broadway). Sukces nie opierał się na mocy, ale na kontrolerach Wii Remote wykorzystujących akcelerometry i sensor bar do sterowania ruchem.
Ekran autostereoskopowy (3D bez okularów). Zastosowanie układu PICA200, który wspierał zaawansowane efekty oświetlenia (Per-pixel lighting) i cieniowania sprzętowego.
Pierwsza konsola HD od Nintendo. Trzyrdzeniowy procesor Espresso (PowerPC). Innowacyjny GamePad przesyłał obraz w czasie rzeczywistym przy bardzo niskim opóźnieniu dzięki dedykowanemu protokołowi Wi-Fi.
Rewolucja hybrydowa. Wykorzystanie SoC NVIDIA Tegra X1. Architektura pozwoliła na dynamiczne zarządzanie taktowaniem (DVFS) w zależności od tego, czy konsola znajduje się w stacji dokującej.
Nowy rozdział. Architektura oparta na układzie NVIDIA Ampere. Wsparcie dla technologii DLSS 3.1 (Deep Learning Super Sampling) oraz Ray Tracingu, co przeniesie gry mobilne na poziom konsol stacjonarnych obecnej generacji.